Granica dotyczy przede wszystkim tego, co zrobię ja. Nie jest magicznym słowem, które zamienia oczekiwanie wobec drugiej osoby w obowiązek.
Granice pomagają określać własną zgodę, czas, prywatność i sposób uczestniczenia w relacji. Problem zaczyna się wtedy, gdy słowem granica nazywamy każdą próbę skłonienia drugiej osoby do określonego zachowania.
Prośba i granica to nie to samo. Możesz poprosić kogoś o wiadomość, gdy się spóźnia. Granica pojawia się wtedy, gdy określasz, co zrobisz, jeżeli sytuacja się powtarza.
Konsekwencja nie musi być karą. Jeżeli decyzja realnie chroni twój czas, bezpieczeństwo lub energię, może być naturalnym skutkiem doświadczenia. Jeżeli jej głównym celem jest sprawienie komuś bólu, żeby nauczył się lekcji, funkcja jest inna.
Granice mogą się zmieniać. Możesz zrobić wyjątek, renegocjować zasady albo uznać, że wcześniejsza decyzja była zbyt sztywna. Elastyczność nie oznacza braku granic.
Czasem dwie osoby mają po prostu niezgodne oczekiwania. Granica nie rozwiązuje wtedy różnicy, ale pomaga zobaczyć ją wyraźniej i podjąć decyzję bez niekończącej się próby zmiany drugiej osoby.